Niet alleen kunnen zijn

‘Je kunt niet alleen zijn.’ Dat is de analyse die mensen maken als je van je ene relatie in de andere stapt. Alsof ze hun middelbareschooldiploma hebben behaald met psychologie in hun vakkenpakket.

Het werd zo vaak gezegd, dat ik er zelf in ging geloven. Vanaf het moment dat ik weer vrijgezel was, hoorde ik de stemmen van al die mensen die ongevraagd hun mening naar mijn oren hadden geslingerd. In plaatst dat ik ze van het ene oor naar mijn andere had laten wandelen, had ik de woorden onderdak gegeven in een plek van mijn hart waar ze eigenlijk helemaal niet thuishoorden. Ze fluisterden ‘niet weer verliefd worden, je moet eerst leren om alleen te kunnen zijn.’ Ik was me op dit punt van weinig dingen meer zeker, maar één ding wist ik wel. Ik zou er alles aan doen om mijn hart open te laten, om te vergeven, opnieuw lief te hebben en geen verbitterde kattenvrouw te worden. Hoewel het feit dat ik niet van katten hou deze uitdaging al iets makkelijker maakt. Ik besloot om alleen op vakantie te gaan, want waar kun je beter leren alleen zijn dan in een vreemd land?

In de aanloop naar mijn vertrek werd ik zenuwachtig. Wat als ik iedere avond huilend en eenzaam op het strand zou zitten? Hoe cliché het ook klinkt; ik kwam mezelf tegen, maar niet op die manier. Ik besefte me dat ik van kleins af aan eigenlijk altijd al heel goed alleen kon zijn. Ik hield ervan om als peuter uren alleen te spelen. Om als tiener nachten alleen films te kijken. En de laatste jaren om mijzelf alleen terug te trekken om op te laden. Alleen zijn is bij nader inzien geen issue. Het is mijn favorite place to be. Wat was dan wel het probleem? Het verlangen naar een bevestiging goed genoeg te zijn voor degene waarvan ik hou. Gezien, gehoord en gewaardeerd te worden. Hiervoor gaf ik alles wat ik te bieden had, meer dan dat ik mijzelf ga.

Van relatie op relatie gaan had dus niets te maken met niet alleen kunnen zijn, maar met mijn eigenwaarde. Die was zelfvernietigend. Mezelf die spiegel voorhouden is het intiemste dat ik ooit heb gedaan. Om datgene te voelen wat ik eigenlijk niet wilde voelen. Toen ik de pijn los liet, veranderde deze beweging van energie in miljoenen zachte kusjes. Teder raakten ze iedere wond van het kleine meisje in mij, dat nog steeds alleen in haar kamertje zat te spelen. Ik pakte haar hand en bood zowel haar als mezelf een excuus aan voor alle shit die ik had geaccepteerd. Ik vergaf mezelf de keuzes die ik had gemaakt en beloofde mezelf om in deze wereld vol hebzucht genoeg te zijn. Om naar mijn eigen gevoel te luisteren en van mezelf te houden zoals nog nooit iemand van me heeft gehouden. Om mijn liefde, puurheid en onschuld niet uit angst om gekwetst te worden te verbergen, maar te bewaren op de plek waar ik mijn mooiste herinneringen en favoriete dromen bewaar. Ik wees de woorden die ik van andere had opgespaard de deur en liet die van mijzelf settelen in hun nieuwe huis. Heel soms voelt het nog ietwat onwennig, maar dan bedenk ik me dat dagelijks naar hun gefluister luisteren, minstens een even grote impact moet hebben, al dan niet groter.  

LEES OOK:

aseksueel
Ben jij aseksueel?
jamy joy blog
Verliefd, verloofd, verslaafd aan Pinterest
orgasme cosmogirl magazine tips
Alles over orgasmes

Rock bottom

Vorig jaar schreef ik een reality check over trouwen, het afmaken van mijn studie, het praten over huizen en kinderen, en hoe alles in een sneltreinvaart aan het veranderen was. Oh boy, als ik toen eens wist hoe snel dingen pas echt kunnen veranderen.

Een half jaar later was mijn relatie namelijk over, het behalen van mijn studie mislukt, kon ik de baan die ik wilde hierdoor niet aannemen en ben ik na negen jaar uit huis te zijn geweest, weer op zolder bij mijn moeder gaan wonen. Kortom: confronterend as fuck.

Vanaf het moment dat ik weer thuis was komen wonen, had ik een masker opgezet. Mijn wereld was ingestort, maar niemand zou dat aan mij merken. Ik was immers “die positieve doorzetter”. Zinnen als ‘Het is oké’, ‘Het komt allemaal wel weer goed’ en ‘Het gaat prima hoor’, kwamen gevoelloos uit mijn mond. Totdat ik uiteten ging met mijn moeder en opa en oma.

Hoewel sushi normaal gesproken een prima remedie tegen verdriet is, werkte het dit keer niet. Mijn denkbeeldig masker was even verstikkend als een latex IT-masker van de feestwinkel. Alleen is de neppe lach van die horrorclown hoogstwaarschijnlijk geloofwaardiger. Ik besloot naar de wc te gaan voor een mini-break. In de speelhoek naast het toilet zat een blond meisje van een jaar of vier. Ze was keihard aan het huilen. ‘Waarom huil je?’, vroeg ik. ‘Ik ben helemaal alleen’, snikte ze uit. ‘Ik ook!’, jammerde ik terwijl ik naast haar ging zitten en keihard mee begon te janken. Tenminste in gedachten. Ik had nog wel enige vorm van zelfcontrole.

Ik stelde voor om samen haar mama te zoeken. Ze gooide haar armen in de lucht zodat ik haar kon optillen en klampte toen dicht tegen me aan. Met haar ene handje wreef ze lief over mijn gezicht. De andere hield ze paraat om haar moeder aan te kunnen wijzen. Nadat ze aandachtig de ruimte had gescand, stak ze haar vingertje uit, ‘daar is mijn mama!’ Het liefst had ik keihard de andere kant opgerend en haar meegenomen, maar dat zou kidnapping zijn en ik had al genoeg problemen, dus gaf ik haar maar terug.

Hoewel ik vijf minuten ervoor nog met een eenzaam gevoel aan tafel mijn maki’s naar binnen aan het proppen was, besefte ik me dat ik me eigenlijk minder alleen voelde dan dat ik in mijn relatie deed, and that’s when the healing started.
Nu zes maanden later voel ik me sterker, vrouwelijker, zelfverzekerder en bewuster dan ooit tevoren. Mijn energie stroomt, mijn hart luistert, mijn ziel groeit, and I am sharing stories, again. Dit keer niet over mannen, niet over trouwen, maar gewoon een klein beetje Jamy Joy.

LEES OOK:

menstruatiepijn eten verzachten
Tips & tricks tegen menstruatiepijn
clitoris inwendig
Clitclass
genderidentiteit seksualiteit transgender truestory waargebeurd
CosmoGIRL!: True Story

Reality Check

Ik ben afgelopen maandag 27 geworden. Hiep hiep hoe slaan we dit over? Het is niet dat ik een probleem heb met ouder worden, of er ouder uitzien. Dat komt misschien ook doordat ik zonder make-up gemiddeld 15 wordt geschat, maar dat terzijde. De reden dat ik het niet leuk vind om ouder te worden, is de tijd die zo ontiegelijk hard gaat.

Toen ik een jaar of vijftien was, had ik mijn hele toekomst voor mezelf uitgestippeld. Tegen de tijd dat ik achttien zou zijn, zou ik de liefde van mijn leven hebben gevonden. Vijf jaar later zou ik de eerste mini me op de wereld zetten, en het opvoeden zo goed mogelijk proberen te combineren met mijn carrière in wat dan ook. “Rijk” worden was nooit een must, maar financiële stabiliteit paste wel in het plaatje. We zouden koophuisje, boompje, beestje wonen en uiteindelijk trouwen. Hoor hier nu zo’n faal geluid. Tijd voor een reality check.

Was ik te dromerig? Optimistisch? Naïef? Of gewoon te jong? Over mijn vorige relaties zal ik niet beginnen. Die waren niet zoals ik me voorstelde dat het zou moeten zijn. Ik stortte me vanaf mijn achttiende volledig op het oprichten van mijn entertainment bedrijf, ten nadele van mijn studie journalistiek. Dat is de keuze die ik destijds heb gemaakt, omdat ik dacht dat ik het allemaal wel samen aankon. Men zegt altijd dat je nergens spijt van moet hebben, wat een bullshit. Spijt is wellicht een te zwaar woord, maar had ik het anders gedaan als ik het over kon doen? Zeker weten. Natuurlijk heb ik ontzettend veel geleerd van het runnen van mijn bedrijf, maar dat neemt niet weg dat ik het kortzichtig van mezelf zou vinden als ik nu niet kon reflecteren en eerlijk kan toegeven dat ik het liever anders had gedaan.

Terwijl ik van de buitenwereld continue complimentjes ontving over hoe ik op zo’n jonge leeftijd mijn bedrijf, studie en eigen huis had, zag niemand hoe ik met moeite mijn hoofd boven water hield. Ik ga er geen dramatisch verhaal van maken, maar je wordt op deze manier geleefd. Ineens ben je drieëntwintig en heb je voor je gevoel geen stap vooruit gezet. Inmiddels is het allemaal minder knap wat je voor elkaar hebt gekregen. Het heeft uiteindelijk tot vorig jaar geduurd om mijn motivatie terug te vinden en mijn studie weer op te pakken. Wederom waren mensen vrijgevig met hun complimentjes. ‘Super knap dat je het weer hebt opgepakt’. Bedankt, maar nee. Het is niet knap als je na zeven jaar nog bezig bent. En het is ontzettend confronterend om je stagebegeleider te ontmoeten en erachter te komen dat jullie in hetzelfde jaar zijn begonnen. Niet alles hoeft supergoed of heel erg slecht te zijn. Dit is gewoon wat het is. Dat mijn vroegere toekomstbeeld afwijkt van de realiteit is ook gewoon oké. Mijn vader maakt er weleens grapjes over. Hij zegt dan, ‘Dat is het leven. Weet je nog hoe je vroeger dacht dat het allemaal zo simpel was.’

Oudere mensen, (lees hier vanaf je eigen leeftijd +2) vinden het onzin als je aangeeft dat je “al” zo en zo oud bent geworden. Om de enige reden dat ze zichzelf oud vinden. En dat zou betekenen dat ze dan nog ouder zouden zijn. Ik ben misschien wel te bewust van mijn leeftijd momenteel, omdat ik het gevoel heb dat ik afgelopen jaren een beetje stil heb gestaan. Maar nu maak ik mijn studie af, ga ik trouwen, hebben we het over huizen en kinderen en gaat alles ineens in een sneltreinvaart. Voor het eerst sinds een lange tijd zal mijn leven echt gaan veranderen. Ik vind het spannend en eng. Vooral omdat ik voor mijn gevoel volgende week wakker word en het dan 2023 is.

Al deze nieuwe keuzes die ik de afgelopen tijd heb gemaakt, leiden tot één conclusie. Ik wil mijn dagen bewust meemaken. Het gevoel hebben dat ik ruimte heb om te ademen. Kunnen zeggen wat ik hoorde en zag toen ik buiten liep. In plaats van me afvragen hoe ik ineens weer thuis ben gekomen. Voor de duidelijkheid, ik heb het over wanneer je even met je gedachten op een andere planeet zit. Niet wanneer je te veel gedronken hebt. Ik ben misschien “al” zevenentwintig, maar ik heb ook nog een heel onbekend leven voor me. En ik denk, dat het me moet lukken om daar gevoelsmatig langer over te doen dan de afgelopen jaren.

LEES OOK:

‘X’ als registratie paspoort
Geen M of V, maar X
alleen zijn jamy joy blog
Niet alleen kunnen zijn
prostitutie
GIRLZ: Story of my life

I Doodoo

Wanneer je gaat trouwen spreek je tijdens de ceremonie je beloftes uit. Iets waarvan ik denk dat je dat beter aan het begin van je relatie kunt doen. “Wil je met mij verkering? “Ja”, antwoord je geliefde. “Geef me dan je rechter hand en laten we elkaar beloven trouw en eerlijk te zijn. Er voor elkaar te zijn in voor en in tegenspoed en geen geheimen voor elkaar te hebben tot de dood ons scheid.” Het is misschien wat vreemd om het letterlijk zo te doen, maar ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel.

Dit is in mijn ogen namelijk de basis van een relatie. De vraag is alleen, in hoeverre kunnen we eerlijk zijn in het begin van een relatie? Er zijn voor velen, waaronder ikzelf, een aantal persoonlijke obstakels die overwonnen moeten worden, voordat je deze met je lief wil delen. Raar toch eigenlijk? Vaak gaat het om dingen waarvan je echt niet de enige bent, maar waarover simpelweg, niet simpel gesproken wordt. Zo laten we allemaal scheetjes en boeren, maar is het niet gepast om dit in het openbaar te doen. Als iedereen het doet, waarom dan eigenlijk niet? Tijd voor een praatje poep.

Wat had ik toch een buikpijn in het begin van onze relatie. Niet van die vlinders, maar omdat ik als we samen waren, echt niet naar de wc ging voor een number two. Nu hoef ik überhaupt niet zo vaak, dus in het begin viel het probleem nog wel mee. Maar na een tijdje spendeer je meer dan één of twee nachten samen. Dan maak je het jezelf toch knap lastig om de illusie hoog te houden dat vrouwen niet poepen. Ik was opgegeven moment zo blij als hij even de hond uit ging laten of wat boodschappen ging doen. Zodra de deur in het slot viel rende ik naar de wc. In de hoop dat ik snel genoeg klaar was om de betreffende vierkante meter weer naar roosjes te laten ruiken voordat hij thuis kwam. Alsof er nooit iets was gebeurd. Hoe dan ook komt er een moment dat het grote geheim wordt onthult. Dat moment was voor mij daar nadat hij voor het eerst mijn hele familie had ontmoet op een verjaardag. Ik had nog zo opgeschept over al het lekkere Indonesische eten dat we zouden krijgen. Zoals altijd was het heerlijk en had ik mijzelf helemaal volgepropt. Na het eten namen we afscheid om beide te gaan werken. Maar verliefde love birds krijgen geen genoeg van elkaar, dus spraken we ’s nachts na werk weer bij mijn vriend thuis af.

In de auto naar hem toe kreeg ik hier ontzettend spijt van. Mijn hele buik ging te keer. Mijn handen begonnen te zweten en ik kon me niet langer meer concentreren op de weg. Ik stond op het punt om in huilen uit te barsten, omdat ik wist dat het niet lang zou duren voordat mijn hele auto onder zou zitten. Ik pakte mijn telefoon om het eerstvolgende tankstation op te zoeken en zag een bericht van mijn nicht waarin stond dat de hele familie ziek was geworden van het eten. Ik moest nog een uur in de auto zitten vanuit een boerengehucht waar alle tankstations dicht waren. Je zal misschien denken, zet ze dit nu echt op haar blog? Ja, want hoe erg ik me er ook voor schaamde om uit nood mijn auto op de vluchtstrook te gooien en in het gras te gaan zitten. Ben ik ook nuchter genoeg om te denken, ‘dat kan ons allemaal overkomen’. I guess shit happens. Toen ik bij mijn vriend thuiskwam sprong ik gelijk onder de douche. Tijdens het douchen hoorde ik uit de wc wat gekreun en gesteun komen. Ik verzamelde al mijn moed en vroeg hem later in bed heel zachtjes ‘heb jij ook zo’n last van je buik?’ Hij keek me verbaasd aan. ‘Hoe weet je dat?’. Ik legde hem lachend het hele verhaal uit. De rest van de ochtend wisselde we elkaar af voor een date met de wc. Ik denk dat het moraal van dit verhaal is dat je relatie pas echt begint wanneer je zonder je druk te maken, in elkaars stank kunt zitten en tegen elkaar kunt zeggen “I doodoo”.

LEES OOK:

vagina vulva tips verzorging
Tips voor je vajayjay
tamponziekte girlz
Tamponziekte
homoseksueel true story liefde relatie
CosmoGIRL!: True Story

Verliefd, verloofd, verslaafd aan Pinterest

We zijn verloofd, en nu? Sommige vrouwen weten vanaf dat ze kleuter zijn al hoe hun bruiloft eruit moet gaan zien. Ik ben er daar niet één van.

Vele verwachten vanwege mijn Disney-obsessie dat ik aan wil komen rijden in Assepoesters koets. Uitstap in een Belle geïnspireerde jurk, en Micky en Minie zoenend bovenop onze taart staan. No thank you. Maar wat wil ik dan wel? Het is niet dat ik er nooit over na heb gedacht. Het is alleen, dat het in mijn gedachte iedere keer anders is. Er zijn zoveel leuke opties en als ik ergens slecht in ben is het wel kiezen. Ik bespaar je een uitleg van hoe het gaat wanneer we uiteten gaan en er een menukaart van vier bladzijdes op tafel verschijnt.

Dus, waar te beginnen? Locatie? Datum? Budget? Een combinatie leek ons het meest voor de hand liggend. Om hier een keuze uit te maken moesten we toch een beetje weten wat voor soort stijl we wilden. Ik had al vaker het één en ander over Pinterest gehoord. Een site die ik probeerde te vermijden omdat het tijdverdrijf is voor huismoeders die er een hobby van hebben gemaakt om collages samen te stellen van DIY inspiraties. Die ze overigens nooit zullen uitvoeren. Sorry, ik weet het, het is heel slecht bevooroordeeld. Toch scheen Pinterest het trouw walhalla te zijn. Een slechte zoektocht naar een trouw-stappenplan leiden dan ook naar de betreffende site.

Ik maakte een account aan. Voor degene die net als ik geprobeerd hebben dit te vermijden, je krijgt bij het aanmaken een aantal vragen met multiple choice opties in de vorm van plaatjes. Keurig klikte ik mijn interesses aan. Het was alsof Pinterest bibbedie bobbedie boe deed, want daar stond ineens mijn droombruiloft samengesteld op mijn beeldscherm. Een paar klikjes verder had ik keurig onze hele bruiloft geordend middels vier Pinterestboarden. Locatie, decoratie, eten en feest. Ik schaam me er bijna voor om het toe te geven, maar dit is toch wel heel erg handig en verslavend. Ik kon zo precies laten zien wat ik voor ogen had. Voor mijn vriend is dat helemaal top, want wanneer ik iets uitleg zonder voorbeelden ontstaat er in zijn hoofd een grote chaos. Dit geordend plaatje kon hij rechtstreeks in zich opnemen. Gelukkig zitten we so far, so good, op één lijn. Ik ben ervan overtuigd dat we onze trouwdag gaan vieren in een stijl die niet alleen bij mij, niet alleen bij hem, maar bij ons past. Met een klein beetje credits aan Pinterest.

LEES OOK:

genderfluide paspoort registratie vriendin
Genderfluïde: Ik ben geen man of vrouw, maar Floris
jamy joy blog
Reality check
orgasme cosmogirl magazine tips
Alles over orgasmes